|
Hoofdstuk I
De deur sloot, het licht ging uit, alleen het groen-gele peertje schemerde in de badkamer.
De filmcassette ging maar moeilijk open, je moest oppassen er je vingers niet aan te snijden. Uiteindelijk gaf de verbinding tussen het aluminium omhulsel en het dekseltje zich gewonnen en de film 72, opnamen, half-kleinbeeld rolde af en spiraalde door de vingers. Het begin van de film werd, zoals dat hoorde afgeknipt en de ingang van het spoeltje gezocht.
Met kwart slagen van het boven en onderdeel van de spoel werd de film naar het centrum getrokken tot de resten van de cassette tegen de spoel botste. Een schaar bracht de oplossing. Spoel in de ontwikkeltank, licht aan, voorspoelen met water, aftikken, ontwikkelen, stopbad, fixeer en opnieuw spoelen………
De doos ging open en we bekeken het resultaat…… zwart!
Niemand had ons verteld dat ook het dokalampje ook uit moest, dat film voor alle kleuren gevoelig was.
- Kennis motiveerd -
Zo ontwikkelde wij mijn vader, Rinus en ik ons eerste filmpje.
Het tweede ging al een stuk beter, er stond zowaar iets op. Het negatief in de bakelieten vergroter en al snel raakten we betoverd door de magie van het opkomde beeld.
Onze wereld zou nooit meer hetzelfde zijn!
Van een doka in een van de slaapkamers in ons flat naar de Noordvliet waar de ouders van een vriend een ruimte te huur hadden.
We troffen daar een zee van ruimte en meer enthousiastelingen dienden zich aan. Later verhuisden we naar de zolder van dat pand. Daarna naar de overkant van de Noordvliet in een oud schoolgebouw, inmiddels geschiedenis waarvan de meeste clubleden nog weten. Toen nog een vliet over, de Zuidvliet, naar de wasserij, een prachtig initiatief van kunstenaars, gemeente en woningstichting. De fotoclub is nooit meer dan 100 meter van zijn ontstaan geweest en steeds een thuis voor enthausiaste groep fotografen.
- Uitwisseling motiveerd -
Hoofdstuk II
Ja maar…., hoe kan dat nou? Alleen maar zo’n gaatje?
We bekeken het resultaat van een proefje met een leeg verfblikje waarin een gaatje was geboord, een papieren negatief met daaop het klaslokaal en enkele schimmige mensfiguren. ‘he dat ben jij’ merkte één van de studenten op.
Dezelfde student die zo ongelovig reageerde fotografeerde een maand daarvoor nog een jungle safari in Thailand, zittend op een olifant sms-te ze met het grootste gemak de foto met een tekstje naar haar vriendje in Nederland? Om maar eens iets simpels te noemen. Het laat treffend zien hoe snel de analoge wereld is veranderd.
Er waren maar een paar studenten die zich vagelijk nog iets herinnerden van optiek tijdens natuurkunde, de schoolbanken zijn voor hen toch nog maar kort geleden.
Vergeten doen ze dit proefje niet, het mysterieuze beeld blijft boeien.
- Verwondering motiveerd -
Hoodfsuk III
‘Kijk, hier een beetje af, dat witte vlekje weg en dan de afdruk ietsje lichter, dat zou ik doen’. ‘Vind je? Ik vind hem juist zo donker beter uitkomen, veel spannender!’
We zijn getuige van een fotobespreking op de Maassluisse fotoworkshop waar al zo’n 30 jaar foto-enthausiastelingen elkaar vinden en elkaars werk bezien, bespreken en becommentarieren.
Door de tijd verbreden de fotoworkshoppers hun kennis buiten de deur, soms met een volwaardige studie, het uitnodigen van boeiende sprekers, en zoals voor deze tentoonstelling, een mentoraat. Steeds verder kijken dan je neus lang is!
- Verdieping motiveerd -
Inhoudsopgave;
Wat zien we?
De botsing tussen infrastructuur en het persoonlijke leven.
Introverte landschappen van een menselijk lichaam.
Ongedwongen en zonovergoten reisfoto’s,
Stadslandschappen met een onverwachte visuele dubbele bodem.
Een beeld van de ongepolijste werkelijkheid van snelwegen, spoorlijnen en industriegebieden.
Persoonlijke beeld associaties met veel oog voor licht, textuur en betekenis.
Verstilde landschappen.,
Meer-lagige foto’s van reflecties en schaduwen, meerdere werelden gevangen in één. Karaktervolle portretten.
Een reportage van een volkstuinvereniging in mooi zwart wit en elkaar goed aanvullende beelden.
Heel persoonlijke stillevens, zou het werk van William Eggleston eens moeten bekijken! Nachtelijke stadslandschappen waarbij die van het voormalige Vlietlandziekenhuis nog het meest op mijn netvlies staan.
Een gevarieerd portret van een groep fotografen die zichzelf serieus nemen en die ieder uit zijn op een persoonlijke ontwikkeling.
Mijn vader in de hemel is trots op jullie!
|
